Atölyemizde bir haftanın içinden bir yürüyüş — ritim, sessizlik ve her parçayı şekillendiren küçük ritüeller.
Pazartesiler atölyenin en eski ritüeli ile başlar: her tezgâh temizlenir, her alet yerleştirilir ve ilk kırk dakika kimse konuşmaz. Bu sessizlik bir kural değil — ikinci yılın bir zamanında odaya yerleşen ve hiç gitmeyen bir alışkanlıktır.
Öğleye kadar çekiçler çıkar ve mekân bir hava olayına benzer. Usta kuyumcumuz Hüseyin, çekicin ritminin bir tür konuşma olduğunu söyler. Eskiden romantik davrandığını sanırdım. On yıl tezgâh başında çalıştıktan sonra, sadece doğru söylediğini düşünüyorum.
Hafta Cuma öğleden sonra son bir denetimle kapanır. Atölyeden çıkan her parça kurucunun ellerinden geçer. Bir gösteri olarak değil — bir imza olarak. Sürecin otomatikleştirmeye asla meyletmediğimiz tek bölümü budur.